Anioł Pański
I poczęła z Ducha Świętego.
błogosławionaś Ty między niewiastami,
i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża,
módl się za nami grzesznymi,
teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Niech mi się stanie według słowa Twego.
(jak wyżej)
I zamieszkało między nami.
(jak wyżej)
Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.
Łaskę Twoją prosimy Cię, Panie,
racz wlać w serca nasze,
abyśmy, którzy przez zwiastowanie anielskie
Wcielenie Chrystusa, Syna Twego, poznali,
przez Mękę Jego i Krzyż
do chwały zmartwychwstania byli doprowadzeni.
Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Umiłowani Siostry i Bracia,
w imieniu mojej rodziny z serca życzymy wam, aby tajemnica Narodzenia Pańskiego stała się w waszym życiu źródłem cichej, ale trwałej nadziei. Niech Bóg, który przyszedł bez rozgłosu, odnajdzie w waszych sercach przestrzeń otwartą i ufną.
Niech światło Betlejem rozjaśnia to, co niepewne, i ogrzewa to, co zziębnięte przez trud codzienności. Niech Chrystus rodzi się tam, gdzie jest zmęczenie, pytania bez odpowiedzi i pragnienie sensu. On przychodzi właśnie tam, gdzie człowiek najbardziej potrzebuje bliskości.
Niech w te Święta proste gesty staną się miejscem spotkania z Bogiem: słowo bez pośpiechu, spojrzenie pełne uwagi, milczenie niosące pokój.
Życzymy wam, abyście w te Święta doświadczyli obecności Boga w prostych znakach: w słowie wypowiedzianym bez pośpiechu, w spojrzeniu pełnym uwagi, w milczeniu, które niesie pokój. Niech wasze domy staną się miejscem zgody, a serca przestrzenią, w której Bóg może zamieszkać.
Niech Nowonarodzony umacnia waszą wiarę, odnawia nadzieję i uczy miłości cierpliwej oraz wiernej. Z życzliwością i modlitwą towarzyszymy wam w czasie Świąt i w każdym dniu nadchodzącego roku.
List pasterski na Święta Bożego Narodzenia
Na czas Narodzenia Pańskiego
Umiłowani Siostry i Bracia,
W noc Bożego Narodzenia Kościół nie celebruje idei ani wspomnienia. Staje wobec tajemnicy. Bóg stał się bliski. Nie w znaku mocy, lecz w ciele Dziecka. Nie przez dystans, lecz przez obecność.
Odwieczne Słowo, przez które wszystko się stało, nie przyszło jako odpowiedź na nasze pytania. Przyszło jako obecność pośród ludzkiego życia. Bóg nie przemówił z wysoka. Zamieszkał między nami. Wszedł w czas, w historię, w kruchość. Przyjął to, co ludzkie, aby nic z naszego życia nie było Mu obce.
To przyjście jest ciche. Nie towarzyszy mu hałas świata ani logika skuteczności. Betlejem uczy nas, że Bóg nie zbawia przez nacisk. Zbawia przez bliskość. Objawia się w tym, co małe, aby człowiek nie musiał się bać. W Dziecięciu złożonym w żłobie Bóg pokazuje swoje serce. Serce, które nie dominuje, lecz ufa. Nie oddala, lecz przyciąga.
Tajemnica Wcielenia odsłania prawdę o Bogu, ale także prawdę o człowieku. Skoro Bóg zechciał być tak blisko, to znaczy, że bliskość jest drogą zbawienia. Tam, gdzie człowiek jest dla drugiego obecny, tam rodzi się przestrzeń Boga. Tam, gdzie potrafimy słuchać, przebaczać, trwać, tam światło Betlejem nie gaśnie.
W naszych czasach łatwo żyć obok siebie, a coraz trudniej być ze sobą. Wiele relacji nosi w sobie chłód, pośpiech i zmęczenie. Boże Narodzenie nie usuwa tych ran jednym gestem. Ono je rozświetla. Przypomina, że Bóg nie cofnął się wobec ludzkiej słabości. Wszedł w nią. Dlatego również my jesteśmy wezwani, aby nie uciekać od drugiego człowieka, lecz być blisko, nawet gdy to kosztuje.
Bóg przychodząc w ciszy uczy nas nowego spojrzenia. Uczy cierpliwości wobec procesu, który dojrzewa powoli. Uczy wiary, która nie potrzebuje spektaklu. Uczy miłości, która trwa także wtedy, gdy nie jest widoczna. W tej ciszy rodzi się nadzieja prawdziwa, nie ta obiecująca łatwe rozwiązania, lecz ta, która zakorzeniona jest w obecności Boga pośród nas.
Niech więc tegoroczne Święta będą czasem powrotu do tego, co istotne. Do stołu, przy którym jest miejsce dla każdego. Do rozmowy, która nie rani. Do milczenia, w którym można usłyszeć Boga. Niech betlejemska noc nauczy nas, że największym darem, jaki możemy ofiarować, jest wierna obecność.
Z serca wam błogosławię,
na czas Narodzenia Pańskiego i na każdy dzień,
aby Bóg, który stał się bliski,
uczył nas być blisko siebie nawzajem.
Pokój i światło Betlejem niech zostaną w waszych domach.
Ordynariat misyjny
św. Apostoła Macieja
Narodowy Kościół Katolicki
List powitalny w imieniu Ordynariatu Misyjnego Świętego Apostoła Macieja
Drodzy Siostry i Bracia,
Witamy Was na stronie Ordynariatu Misyjnego Świętego Apostoła Macieja. To miejsce misji, troski i spotkania. Chcemy być mostem dla tych, którzy żyją z dala od Ojczyzny i Kościoła. Dla wszystkich, którzy czekają na bliskość.
Duszpasterstwo Polonii w Niemczech nie zawsze dociera tam, gdzie potrzeba. Znamy te historie i ich słuchamy. Ordynariat Misyjny Świętego Apostoła Macieja powstał, aby tę bliskość przywracać.
Nie tworzymy alternatywy dla innych wspólnot. Naszym zadaniem jest misja. Cicha i konkretna. Docierać tam, gdzie nie ma stałej obecności duszpasterza. Pomagać przy chrzcie, pożegnaniu bliskich, powrocie do modlitwy. Towarzyszyć sakramentalnie i po ludzku.
Na tej stronie znajdziecie miejsca, wspólnoty i osoby gotowe do takiej służby. Często małe punkty duszpasterskie i kapłani w drodze. W centrum jest Ewangelia i człowiek.
Patronem jest Święty Apostoł Maciej. Został wybrany przez los zawierzony Bogu. Tak samo powierzamy naszą misję Opatrzności. Idziemy do tych, których los zaprowadził daleko.
W imieniu Ordynariusza i całej wspólnoty prosimy. Napisz, skontaktuj się, poproś.
Z braterskim pozdrowieniem i modlitwą
Wspólnota Ordynariatu Misyjnego Świętego Apostoła Macieja
w imieniu Ordynariusza
Ordynariat Misyjny Świętego Apostoła Macieja w Niemczech
Ordynariat Misyjny Świętego Apostoła Macieja w Niemczech powstał w miejsce diecezji niemieckiej na skutek zmian administracyjnych w Narodowym Kościele Katolickim. Celem przekształcenia było lepsze dopasowanie struktur do potrzeb wiernych.
Ordynariat nosi wezwanie Świętego Apostoła Macieja, znaku wierności i oddania. Jego wybór po zdradzie Judasza odzwierciedla wartości, które prowadzą nową jednostkę: lojalność, służbę Bogu i wspólnocie.
Narodowy Kościół Katolicki, którego częścią jest Ordynariat, łączy elementy tradycji z odpowiedzią na współczesne wyzwania duszpasterskie. Dąży do jedności chrześcijan, rozwija dialog i współpracę ekumeniczną.
Ordynariat w Niemczech organizuje regularne msze, udziela sakramentów i przygotowuje wydarzenia religijne scalające polską społeczność na obczyźnie. Ważnym obszarem działania jest troska o tradycję i kulturę, co pomaga utrzymać więź z Ojczyzną.
Wyróżnia nas otwartość na lokalne potrzeby oraz gotowość do pomocy duchowej i materialnej. Prowadzimy projekty edukacyjne, kulturalne i charytatywne, budując wspólnotę opartą na Ewangelii.
Przekształcenie Diecezji Niemieckiej w Ordynariat Misyjny umożliwiło bardziej elastyczne i skuteczne wsparcie duszpasterskie, lepiej dopasowane do zmieniającej się rzeczywistości wiernych.
Ordynariat Misyjny Świętego Apostoła Macieja rozwija swoją działalność, tworząc przestrzeń, w której każdy może znaleźć wsparcie i doświadczenie wspólnoty. To ważne dla duchowego i społecznego rozwoju Polaków w Niemczech.
Sakramenty w Narodowym Kościele Katolickim – Teologiczne Wprowadzenie
Narodowy Kościół Katolicki, będący częścią wielowiekowej tradycji chrześcijańskiej, praktykuje sakramenty jako fundamentalne środki łaski Bożej. Sakramenty, będące widzialnymi znakami niewidzialnej łaski, mają głębokie korzenie teologiczne i biblijne, stanowiąc istotny element duchowego życia wiernych.
Chrzest
Chrzest jest pierwszym sakramentem inicjacji chrześcijańskiej, który otwiera drzwi do pozostałych sakramentów. W Ewangelii według św. Mateusza czytamy: "Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego." (Mt 28, 19). Chrzest nie tylko oczyszcza z grzechu pierworodnego, ale również wprowadza ochrzczonego w wspólnotę Kościoła, dając mu nowe życie w Chrystusie.
Eucharystia
Eucharystia, będąca sakramentem obecności Chrystusa, stanowi centrum życia liturgicznego Kościoła. Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus ustanowił Eucharystię, mówiąc: "Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje (...) Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów" (Mt 26, 26-28). Eucharystia jest nie tylko upamiętnieniem męki i zmartwychwstania Chrystusa, ale również rzeczywistą obecnością Jego Ciała i Krwi, które karmią wiernych duchowo.
Bierzmowanie
Bierzmowanie jest sakramentem, który umacnia ochrzczonych w wierze przez dar Ducha Świętego. Apostołowie, zgodnie z Dziejami Apostolskimi, "wkładali na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego" (Dz 8, 17). Bierzmowanie przynosi pełnię łask Ducha Świętego, wzmacniając wiernych do życia w Chrystusie i świadectwa o Nim.
Pokuta i Pojednanie
Sakrament Pokuty, znany również jako spowiedź, jest drogą do duchowego uzdrowienia i pojednania z Bogiem. Jezus dał apostołom władzę odpuszczania grzechów, mówiąc: "Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane" (J 20, 22-23). W sakramencie tym wierni wyznają swoje grzechy, otrzymują przebaczenie i łaskę do duchowej odnowy.
Namaszczenie Chorych
Namaszczenie Chorych, sakrament uzdrowienia i umocnienia, jest udzielane osobom chorym i cierpiącym. Jak naucza List Jakuba: "Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, i niech się modlą nad nim, namaszczając go olejem w imię Pana" (Jk 5, 14). Sakrament ten przynosi łaskę duchowego i fizycznego uzdrowienia oraz umocnienie w cierpieniu.
Małżeństwo
Sakrament Małżeństwa ustanawia nierozerwalną więź miłości między mężem a żoną, odzwierciedlającą miłość Chrystusa do Kościoła. Jezus nauczał: "Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela" (Mt 19, 6). Małżeństwo jest powołaniem do życia we wspólnocie miłości i wierze, przynoszącym błogosławieństwo rodzinie i Kościołowi.
Kapłaństwo
Kapłaństwo jest sakramentem, który udziela władzy sprawowania Eucharystii i innych sakramentów. Apostoł Paweł pisał: "Nie zaniedbuj w sobie charyzmatu, który został ci dany (...) przez włożenie rąk kolegium prezbiterów" (1 Tm 4, 14). Kapłaństwo jest służbą w imieniu Chrystusa, mającą na celu budowanie Kościoła i prowadzenie wiernych ku zbawieniu.
Podsumowanie
Sakramenty Narodowego Kościoła Katolickiego są głęboko zakorzenione w Biblii i tradycji Kościoła. Stanowią one nieodzowne środki łaski, które prowadzą wiernych ku pełni życia w Chrystusie. Poprzez sakramenty, Kościół wypełnia swoją misję uświęcania, nauczania i prowadzenia wiernych ku wiecznemu zbawieniu.
Nasza posługa
Ordynariat Misyjny Świętego Apostoła Macieja to Kościół wychodzący. Jesteśmy tam, gdzie inni już nie docierają.
✦ Wsparcie duchowe i sakramentalne
Zapewniamy opiekę duszpasterską: modlitwę, rozmowę, przygotowanie do sakramentów i ich sprawowanie także poza świątynią. W schroniskach, domach tymczasowych, zakładach karnych i na ulicy.
Każdy człowiek ma prawo do sakramentów. Chrystus nie odrzuca. My też nie odrzucamy.
✦ Posługa wśród osób bezdomnych
Jesteśmy tam, gdzie ludzie tracą dom i poczucie bezpieczeństwa. Sprawujemy sakrament pojednania, namaszczenie chorych, Komunię świętą. Dajemy obecność, modlitwę i rozmowę.
Bóg nie pyta o meldunek. Pyta o serce.
✦ Sakramenty Kościoła
Chrzty dorosłych, bierzmowania osób odrzuconych, małżeństwa po rozwodzie cywilnym po rozmowie duchowej, pojednanie z Kościołem, namaszczenie. To sakramenty prawdziwe i ważne.
✦ Dla niewidocznych
Samotność, trauma, przemoc, migracja i odrzucenie. Służymy tam, gdzie boli. W szpitalach, na ulicy, w więzieniach i w punktach interwencji kryzysowej.
✦ Posługa wśród osadzonych
„Byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie” Mt 25,36. Odwiedzamy osoby w zakładach karnych i aresztach w Niemczech. Oferujemy rozmowę, modlitwę i sakramenty, w tym Eucharystię tam, gdzie jest to możliwe prawnie i organizacyjnie.
Każdy osadzony, niezależnie od wyznania i przeszłości, może poprosić o wizytę duszpasterza. Wystarczy zgłosić to administracji jednostki.